کنه الاواه فی الفناء فی الله

● کنه الاواه فی الفناء فی الله / عرفان و تصوف / عربی kunh-ul awwāh fī-l fanā’ fī-l-lāh مؤلف از علمای قرن هشتم می‌باشد در اثنای همین کتاب ذکر می‌کند که و از حافظ الدین الطاهری الخالدی الاوشی بار اول در بخارا آخر شعبان 766 و بار دوم در بخارا اواسط رجب 773 و بار سوم در شهر اوش اجازه عام لفظی و خطی گرفته است. حافظ الدین از سراج الدین ابی حفص عمر بن علی بن عمر قزوینی در 14 شوال 732 اجازه عام لفظی و خطی دریافت کرده و او از شیخ علاء الدوله سمنانی در آخر شوال 706 در بغداد اجازه کسب کرده است. بنابراین مؤلف از پیروانسلسله علاء الدوله سمنانی می‌باشد.مطالب عرفانی و حکایت خارق العاده عرفا را از کتاب‌های: احیاء العلوم و کیمیای سعادت و شرح اسماء الله غزالی، آداب المریدین سهروردی، و عوارف المعارف ابی طالب مکی، و المنقذ من الضلال و قوت القلوب و کشف المحجوب و طبقات الصوفیه قشیری و کتب تفاسیر و احادیث نبویه انتخاب و بدون ترتیب معینی پشت سر هم ذکر کرده است. مواردی را که از کتب فارسی نقل کرده به لغت فارسی آورده است. [فهرستواره منزوی 779/7]