قیمه چلو

● قیمه چلو / شعر / فارسی qeymeh čolo سیف الواعظین، محمد جواد sayf-ol-vā‘ezīn, mohammad javād مثنوی است از سیف الواعظین شیخ محمد جواد نجفی پوده‌ای سمیرمی متخلص به شیخنا و مؤلف الانوار السواطع و البروق اللوامع که خود را شیخ محمد جعفر قمی می‌خوانده است؛ به پیروی از نان و حلوای شیخ بهایی نزدیک 2200 بیت در آغاز دیباچه‌ای است در سرگذشت او از یکی از شاگردانش میرزا نصرالله بن میرزا آصف حکیم که به درخواستش او این مثنوی را سروده است با فهرست چهارده «فصل» هر یک دارای چند تمثیل و یا حکایت: 1. ساقی نامه در سه تمثیل؛ 2. وصف عزلت؛ 3. ذم متشبهین بعلما دارای حکایت خاموشی؛ 4. تنبیه طالبان منصب و جاه و با یک حکایت داب سلطان سلف باوزرا؛ 5. تنبیه تجارت‌کنندگان با دو حکایت؛ 6. کیفیت تاثیر لقمه حلال و حرام؛ 7. بیان رزاقیت خدا با حکایت مردی ممتحن نام؛ 8. ذم متشبهین به اهل سلوک با سه حکایت؛ 9. تنبیه زن پرستان و مکر نسوان با چهار حکایت؛ 10. ذم اصحاب کیل و وزن و ضعف و نقص با حکایت مقبلی شاگرد مقیاس بقال؛ 11. ساقی نامه و ذم حب دنیا؛ 12. بیان قطع علایق و اشاره بتجرید با حکایت مریم در نخلستان؛ 13. اشاره به معنی حدیث قدسی «عبدی اطعنی» با هفت حکایت؛ 14. ذم عابدان ریایی با سه حکایت. ده تصویر دارد بدین گونه: 1. مجلس وعظ شیخ و مریدان، 2. مردی که در چاه افتاده و نمایش عمر آدمی، 3. اویس قرنی و راهب، 4. آمیزش زن بایار، 5.به زمین خوردن حیله گر، 6. آمیزش زن بایار در برابر شوهر، 7. آمیزش زنی با مرد بیگانه، 8. مرد کور و یارانش، 9. ابراهیم ادهم در خواب و مار، 10. سفیان ثوری در نماز و درندگان.