قواعد القرآن

● قواعد القرآن / علوم قرآن / فارسی qavā‘ed-ol qor’ān کنتوری، اعجاز حسین بن محمد قلی، 1240 - 1286 قمری Kantūrī, e‘jāz hoseyn ebn-e mohammad qolī (1825 - 1870) کتابی است مفید مشتمل بر چند «فصل»: 1. اعجاز قرآن؛ 2. وجوب کفایی تعلیم و تعلم قرآن؛ 3. قرآن کلام خدا و وحی او است؛ 4. بیع و شراء قرآن؛ 5. فضیلت تلاوت قرآن در ماه رمضان؛ 6. رد بر اخباریان؛ 7. اعتقاد در مقطعات؛ 8. نزول قرآن به هفت حرف و قرائت؛ 9. اقسام آیات قرآن ناسخ و منسوخ، عام و خاص، محکم و متشابه، نص و ظاهر، مجمل و مؤول، مطلق و مقید، دلالت منطوق و مفهوم، اعداد آیات، جمع کل قرآن توسط ائمه اطهار است نه دیگران، در نزول قرآن، فرق بین فرقان با قرآن، عدم جواز مطلا کردن قرآن، فضیلت تلاوت قرآن، در خواص سوره‌ها و آیات قرآن و مباحث دیگر.مؤلف درباره اعجاز قرآن چند وجه آورده است: 1. از جهت فصاحت و بلاغت و تلاوت قرآن؛ 2. از جهت غرابت اسلوب؛ 3. عدم اختلاف، چنانکه خداوند فرمود ولو كان من عند غيرالله لوجدوا فيه اختلافا کثیرا؛ 4. از جهت اشتمال بر معارف ربانی؛ 7. از جهت خواص سور و آیات؛ 8 از جهت اشتمال قرآن بر اخبار غیبیه (که هر یک از وجوه را مفصل بیان کرده است). این نکته را هم یاد آورد شویم که مؤلف در صفحه سوم می‌نویسد: «اینها را که به تفصیل در کتاب حیات القلوب ایراد نموده‌ام [متأسفانه حیات القلوب از تألیفات مؤلف نامبرده به شمار نیامده است.در الذریعه اصحاب حیات القلوب را نه نفر معرفی کرده که نام سید اعجاز حسین در میان آنان نیست، مگر بگوییم مؤلف کتاب حاضر ممکن است سید اعجاز نباشد یا اینکه صاحب ذریعه از این تألیف بی خبر باشد.]» تصور نشود که مؤلف علامه مجلسی است چون در صفحه هجده می‌نویسد: «فصل قال مولانا محمد باقر المجلسی فی رسالته التی کتبها فی الاعتقادات».