قواعد عکس و تلگراف

● قواعد عکس و تلگراف / صنعت / فارسی qavā‘ed-e ‘aks va telegrāf لاهیجی نجفی، حسن بن علیرضا، ق 14 قمری lāhījī najafī, ḥasan ebn-e ‘alī-rezā(- 20c) در سفری که مؤلف به سال 1298 به مشهد رضوی علیه السلام رفته به سفارش حاج مهدی قلی سهام الملک سرتیپ اول به خدمت حاکم خراسان و سیستان محمد تقی میرزا رکن الدوله رسیده است، در مجلس وی سخن از قواعد عکس‌برداری و تلگراف به میان آمده و مؤلف رساله حاضر را در این فن نگاشته است و آنرا در یک «ظهور» و یک «روشنایی» و یک «شعاع» و سه «ظلمت» و چهارده «نور» و یک «مرآت» تنظیم نموده: ظهور: در بیان موضوع و فائده و تعریف این فن؛ روشنائی: در بیان فهرست و اسامی ادویه و آلات مستعمله و امور عامه؛ شعاع: در کیفیت انعکاس؛ ظلمت 1. آلات و محل ادویه ساختن؛ ظلمت 2. محل عاکس و شاخص است از حیث روشنایی و تاریکی و صافی و ابری بودن هوا؛ ظلمت 3. محل عامل؛ نور 1. در میزان، مشتمل بر شش تابش؛ نور 2. پاک بودن آلات عمل عکس؛ نور 3. طریقه استعمال کلدیون بود برم؛ نور 4. عمل حمام نقره؛ نور 5. در دانستن کلدیون بودبرم؛ نور 6. حمام نقره؛ نور 7. در گرفتن عکس؛ نور 8. دوای ظهور؛ نور 9. دوای ثبوت؛ نور 10. زاج قوت؛ نور 11. باسمه و اشقاش عکس؛ نور 12. دوای ثبوت؛ نور 13. محلول طلا؛ نور 14. محلول هل پوسول.