القضاء و القدر فی افعال البشر

● القضاء و القدر فی افعال البشر / کلام و اعتقادات / عربی al-qazā' wa-l qadar fī af'āl-il bašar صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) بحثی فلسفی همراه با استناد به آیات قرآن و احادیث مرویه از ائمه معصومین علیهم السلام است. در شش «فصل»: 1. معنی العنایة و القضاء و القدر؛ 2. محل القضا و محل القدر؛ 3. فی ان العالم مخلوق علی اجود النظامات؛ 4. کیفیة دخول الشر فی القضا الالهی؛ 5. کیفیة الافعال الواقعة منا؛ 6. فائدة الطاعات. از تطبیق این رساله با رساله قضا و قدر عبدالرزاق کاشی برمی‌آید که ملاصدرا از آن رساله فایده بسیار برده و برخی از عناوین نیز برگرفته از کار اوست. آغاز: الحمدلله الذی اخرج من مکنونات عنايته ما ادرج فی القلم و ابرز الى قضاء الجود ما اخفی فی العدم ... و بعد فیقول خادم القوى العقلیة ... انه لما لزمتنی اجابة ملتمسی جماعة من الاخلاء الروحية و اسعاف مقتبسی طائفة من الاود السلوكية فی بیان الغاية الالهية و معنی القضاء و القدر و اللوح و القلم و اثبات جودة نظام العالم على اتم ما يتصور ... انجام: الا تراها تشهد على النفوس المسخرة لها يوم القيامة من الجلود و الایدی و الارجل و الالسنة و السمع و البصر و جميع القوى فالحكم لله العلی الکبیر چاپ: ایران، تهران، 1302ق، سنگی، 377ص، ضمیمه مجموعه رسائل ملاصدرا؛ ایران، تهران، کارخانه آقا میرزا عباس، 1302ق، سنگی، وزیری، 90ص (رسائل آخوند ملاصدرا: صص148-237) [کتابشناسی جامع ملاصدرا ص 273؛ الذریعه 147/17 رقم 769؛ معجم المطبوعات 1175؛ مكتبة امير المومنين 303/1 و 574/2؛ دنا 255/8-256 (35 نسخه)] شرح و حواشی: 1- حاشية رسالة القضاء و القدر؛ نوری، علی بن جمشید (-1246)