قضا و قدر

● قضا و قدر = آتش خانه غیب / شعر، داستان / فارسی qazā va qadar = ātaš xāne-ye qeyb بخارائی سرهندی، احمد، ق 12 قمری boxārā'ī sarhandī, ahmad(- 18c) داستان جوانی از مردم طوس، دست تنگ، ژنده‌پوش و پیر طبع که کنج حجره‌ای گزیده است. روزی به دختری بر می‌خورد و به او دل می‌بازد. ناگاه شبی دختر به حجره او درمی‌آید و از وی یاری می‌خواهد. جوان دچار وسوسه می‌شود، انگشتان بر آتش شمع می‌برد و بر نفس خود غالب می‌گردد. (احمد منزوی) آغاز: شنیدم روزی از آتش زبانی ×× چو شمع از راستی روشن روانی / زنور صدق قولش را فروغی ×× چراغش ایمن از باد دروغی [فهرستواره منزوی 87/10؛ دنا 253/8 نام دوم «آتش خامه غیب» ثبت شده است ولی «آتش خانه غیب» است که باید اصلاح شود]