القضاء و القدر

● القضاء و القدر / کلام و اعتقادات / عربی al-qazā' wa-l qadar ؟بحرانی، عبدالله بن علی، - 1148 قمری bahrānī, ‘abd-ol-lāh ebn-e ‘alī (- 1736) رساله‌ای است در قضا و قدر که به سبک عارفان و فیلسوفان متشرع نگاشته شده است. مؤلف در مقدمه از استاد خود شیخ سلیمان با تجلیل یاد می‌کند (شاید سلیمان بحرانی) و نیز از معاصران خود شیخ حسین را شیخ حسین را می‌ستاید. این کتاب در چهار «فصل» و یک «خاتمه»و هر فصل دارای بخش‌های گوناگون است: 1. اثبات واجب توحید او؛ 2. در اینکه آیا صفات خدا زائد بر ذات او هستند؟؛ 3. بیان قدرت؛ 4. بیان علم خدا؛ خاتمه - دنباله علم سخن گفته است. وی در کتاب از ابن سینا، قوشچی، سهروردی شیخ بهایی قطب رازی میثم بحرانی؛ خواجه طوسی، محقق شریف، غزالی، فخر رازی، شیخ مفید، علامه حلی، نوبخت و بسیاری از دانشمندان یاد کرده است. (عبدالحسین حائری) آغاز: الحمد لله الذی توحد فی ذاته فلم یشار که مشارک فی احدیته تفرد فی کمال صفاته فلم یقارنه مقارن فی قدیم ازلیته و ابدیته و تقدس فی جلاله ... و بعد فان اسبغ النعم الفایضة من منبع الجود و اشرف الاسماء الواصلة من مصدر الوجود العلم الذی من تحلی به فاز بالقدح المعلی و حاز النصيب الاوفى ... انجام: و لوصح ماذکره لامکننا ان نجمع به ايضا بین قولی الجبریة و القدریة و الحق ان کلامن المسئلتین قائمة بحالها و الخلاف باق و الحکومه لم تفصل الى يومنا هذا بل کلما ازدادوا نظرا و اعتبارا و بحثا و جدلا ازداد و اخلافا علی خلاف الى يوم القیامه فیما کانوا فیه یختلفون