القصيدة المنفرجة

● القصيدة المنفرجة / شعر / عربی al-qaṣīdat-ul munfarija ابن نحوی، یوسف بن محمد، - 513 قمری ebn-e nahvī, yūsof ebn-e mohammad(- 1120) قصیده‌ای است جیمیه در 38 بیت، که به جهت طلب حوائج بسیار مشهور و مورد عنایت علماء عامه بوده و بعضی عقیده دارند که اسم اعظم الهی در آن به نظم کشیده شده و برای آن کرامت‌ها نقل می‌کنند. برخی این قصیده را از ابوالحسن یحیی بن عطار قرشی حافظ، برخی از ابی عبدالله احمد بن محمد الاندلسی القرشی، و برخی از ابی عبدالله محمد بن احمد بن ابراهیم الاندلسی القرشی، و برخی از ابی عبدالله محمد بن علی التوزری می‌دانند و حاجی خلیفه ابن نحوی را ترجیح می‌دهد. آغاز: اشتدی ازمة تنفرجی ×× قد اذن لیلک بالبلج/ و فوائد مولانا جمل ×× لسروح الانفس و المهج انجام: و ابی حسن فی العلم اذا ×× و افی بصاحبه الخلج چاپ: اسکندریه، 34ص، 1304ق؛ روسیه، سن پترسبورگ، المطبع الاسلامیه، 1317ق، سنگی، وزیری، 4 ص، به سعی و اهتمام الیاس میرزا بورغانی قریمی (117-121ص)، 1900/1317م؛ سوریه، دمشق، 1357ق، سنگی، رقعی کوچک، 4ص (200-203)؛ ترکیه، استانبول، 1320ق، رقعی کوچک، 4ص (104-107)؛ [کشف الظنون 1346/2] شرح و حواشی: 1- تخمیس القصيدة المنفرجة؛ ابن ملیک، علی بن محمد (840-917) 2- الاضواء البهجة فی ابراز دقایق المنفرجة = شرح قصيدة ابن النحوی؛ انصاری، زکریا بن محمد (826-926) 3- شرح القصيدة المنفرجة؛ بصروی، علی بن یوسف (-905) 4- تخمیس القصيدة المنفرجة - فی الادب؛ بترونی، عبدالرحمن بن محمد (-977) 5- الحکم المندرجة فی شرح المنفرجة؛ انقروی، اسماعیل بن احمد (-1041) 6- تخمیس القصيدة المنفرجة؛ حمدی، عبدالحمید بن عمر 7- شرح القصيدة المنفرجة 8- تخمیس قصيدة المنفرجة