القصيدة العشقية

● القصيدة العشقية / عرفان و تصوف، شعر / عربی / فارسی al-qaṣīdat-ul ‘išqīya نیریزی، قطب الدین محمد، 1100 - 1173 قمری neyrīzī, qotb-od-dīn mohammad (1689 - 1760) پس از ترجمه غزل عطار می‌نویسد: سال‌ها پس آن ترجمه بر وزن همان ابیات منظومه‌ای در عشق سرودم و قصیده عشقیه نامیدم. منظومه‌ای است به عربی و فارسی. در ده «اشاره»: 1. حقيقة العشق و ان ظهوره بنور محمد؛ 2. ان حقيقة العشق منشاء وجود العالم؛ 3. ان من انوار العشق خلافة ائمة دیننا؛ 4. ان مذهب الحق انما هو العشق؛ 5. ان العشق مذهب الفقراء العارفین؛ 6. ان العشق حساب الخلایق فی الاخرة؛ 7. كيفية ظهو سلطنة العشق؛ 8. ان تسخیر سلطان ملک القلوب بالجهاد الاکبر؛ 9. لا يمكن الرجوع الى عوالم القدس الا بالعشق؛ 10. ان العلم و العمل مدارج العشق. سپس هفت اشاره بدون شماره می‌آورد. (احمد منزوی) آغاز: الحمدلله ان العشق قد شرقاً ××من مشرق القدس بالانوار قدبر قا / بحب عشاقك اللهم فزت به××فقلبى اصطبح العرفان و اغتبقا؛ چاپ: شیراز، سنگی، 1326، رقعی، 95+1صص [الذریعه 17: 120]