القصيدة ذات الأنوار

● القصيدة ذات الأنوار = القصيدة التائية / عرفان و تصوف - عربی al-qaṣīda-tu ḏāt-ul anwār = al-qaṣīda-tut tā'īyyi بصری، عامر بن عامر، - 696 قمری baṣrī, 'āmer ebn-e 'āmer(- 1297) تاریخ تألیف: 700ق؛ محل تألیف: سیواس قصیده تائیه‌ای است عرفانی، که به اقتفای تائیه ابن فارض سروده شده. در دوازده «اشاره»: 1. معرفت روح؛ 2. معرفت نفس؛ 3. هیولا؛ 4. تعریف رموز معجزات؛ 5. مبدأ و معاد؛ 6. رموز قرآن؛ 7. تفسیر زمان؛ 8 امام زمان و علائم ظهور؛ 9. خصائص نفس؛ 10. قیامت؛ 11. آداب و اخلاق؛ 12. شرح احوال مؤلف. نسخه‌ای که صاحب الذریعة بدان اشاره کرده است، دارای دوازده نور بوده، لیکن نسخه شماره 11528/4 مرعشی دارای سیزده اشاره است. ولی نسخه مجلس در دوازده نور است شامل 506 بیت. آغاز: قال الشيخ: بسم رب البينة العظمى و الكلمة العلياء ... قصيده: تجلى لى المحبوب من كل وجهة ×× فشاهدته في كل معنى و صورة؛ چاپ: دمشق، المعهد الفرنسی للدراسات العربیة، 103ص، 1367ق. [الذریعة 115/17 و 677/9 و 1/10-2؛ الدرر الکامنة، چاپ بیروت 143/2؛ تائیة عامر بن عامر، چاپ دمشق، ص 6-7؛ معجم التاریخ التراث الاسلامی 1322/2؛ ظاهریه، تصوف 581/1-582]