قدسیه

● قدسیه / شعر / فارسی qodsīye حسینی طوسی، حسن بن محمد، ق13 قمری hoseynī-ye tūsī, hasan ebn-e mohammad ( - 19c) اهداء به: میرزا علی اصغر خان اتابک (امین السلطان) دیوانی است مشتمل بر دیباچه منثور و قصاید و غزلیات و رباعیات. وی چنان‌که در دیباچه آورده است مدت هفت سال مشغول سیاحت بوده، تا اینکه دوباره به وطن مألوف بازگشته، و چون سر و سامانی نداشته و ممری از برای اعاشه نیافته، به طهران رفته و در سلسله مداحان میرزا علی اصغر خان اتابک (امین السلطان) درآمده، و به مناسبت تخلص شعری اتابک که «قدسی» بوده، دیوان حاضر را که کلیه اشعار آن از قصیده و غزل و رباعی مختوم است به ذکر ممدوح، موسوم به «قدسیه» گردانیده است. امید طوسی منظومه دیگری نیز بدین نام داشته است چنانکه در دیباچه می‌گوید: «... بار سفر طهران را بسته باندک زمانی داخل در ری گردیم، از باطن ولی مطلق مدد و همت خواستم که تا خامه مشکین ختامه را به نگارش منظومه‌ای که مسمی به قدسیه و مبنی است بر نکات معارف و مراتب سلوک سالک راه نجات و این بقیه عمر عزیز را مغتنم شمرده بر تحریر و ترقیم این دیوان شریف مستطاب لطیف ... الخ». در پایان دیوان قصیده‌ای است در مرثیت مولای متقیان مختوم به مدح امین السلطان و تقدیم دیوان قدسیه به او، چنانکه می‌گوید: «گر کتابم را پذیرد رایت از روی صواب ×× گویم اندر صف ذات تو دو صد دیوان چنین / چونکه امید حزین از ماد حان خاص تست ×× وارهان از منت خلقش بجان شاه دین». [فهرستواره منزوی 730/7]