قانون مظفری

● قانون مظفری / حکومت و سیاست / فارسی qānūn-e mozaffarī ملک المورخین، عبدالحسین بن هداية الله، 1290 - 1352 قمری malek-ol-movarrexīn, ‘abd-ol-hoseyn ebn-e hedāyat-ol-lāh (1873 - 1934) اهدا به: مظفر الدین شاه (1313-1324ق) در زمان مظفرالدین شاه که خرابی اوضاع مملکت محسوس خاص و عام بود و هر که رأی و نظری داشت محض صلاح‌اندیشی پیشنهادی می‌کرد و طریق صوابی می‌نمود، نویسنده این کتاب، که از صاحب‌رأیان زمان است، می‌گوید وضع کنونی ایران احتیاج به تحول فوری دارد و تحول آن هم از دو شکل خارج نیست یا تحولی انقلابی باید تا بتواند گندزدای این زشتی‌ها شود که آن به واسطه موانعی چون خالی بودن خزانه و حاضر نبودن مردمان برای تحمل شداید و امثال آن به آسانی محقق نمی‌شود و یا تحولی تدریجی باید که آن تعمیر دستگاه نیم‌ویران کنونی و سعی در احیای قسمت‌های کاملاً ویران‌نشده آن می‌باشد. به نظر نویسنده قسمت ثانی عملی‌تر است و نتیجه آن زودرس‌تر. وی از برای آن اصولی پیشنهاد می‌کند که به عقیده او متخذ از قرآن و دستورهای پیغمبر اسلام است. این دستورها در پنجاه و دو «فصل» تدوین یافته است که حاوی مطالب زیادی در آداب مملکت‌داری است. در آخر کتاب ضمن چند صفحه‌ای نویسنده از شاه می‌خواهد که به القاب خود کلمه «روحنا فداه» را اضافه کند. آغاز: بسمله. بر پرستندگان ملت و خانه زادان دولت لازم است که اگر چیزی به خاطر قاصرشان برسد بعرض برسانند لهذا این قدیمی چاکر دولت ملک المورخین انجام: فرمان داد که به نظام داخل دریا شوند فوراً بدریا رفتند و جان سپردند و چون و چرا نگفتند [فهرستواره منزوی 554/6]