فیه ما فیه

● فیه ما فیه / عرفان و تصوف / فارسی fīh-i mā fīh مولوی، جلال الدین محمد بن محمد، 604-672 قمری mowlavī, jalāl-od-dīn mohammad ebn-e mohammad (1208 - 1274) کتابی است منثور مشتمل بر افکار و عقاید مولانا جلال الدین رومی که توسط فرزندش سلطان ولد گردآوری شده است. این کتاب ظاهرا بعد از وفات مولانا تدوین شده و در زمان حیات وی که به هر وقت مفصلی از محاضرات و مذاکرات مجلس او به تحریر می‌آمده و بر فصول سابق افزوده می‌گردیده پس بالطبع تصور این‌که مولانا خود نامی بر این کتاب نهاده باشد مقبول نیست و گمان می‌رود که این اسم مقتبس است از قطعه‌ای که در فتوحات مکیه تألیف محیی الدین عربی ذکر شده و آن قطعه این است: «کتاب فيه مافيه ×× بديع في معانيه / اذا عاينت مافيه ×× رايت الدر يحويه ...» آغاز: بسمله الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا محمد و آله و صحبه اجمعین،اما بعد این رساله موسومست بفيه ما فيه ... قال النبی صلی الله علیه و سلم شر العلماء من زار الامراء و خیر الامراء من زار العلماء نعم الامير على باب الفقير و بئس الفقير على باب الامير. خلقان صورت این سخن را گرفته اند که نشاید که عالم بزیارت امیر آید انجام: و ترک مجالسة السفهاء و اللئام من العوام و مصاحبة الصالحين و الكرام اخوانی اخوانی احفظوا منى هذه الوصية ... و توصل الكلام آخر الكلام الى المعارف و الحكم بعون الله تعالى و توفیقه و صلى الله على خير خلقه محمداً و آله اجمعين چاپ: چند بار به چاپ رسیده است [نسخه‌های منزوی 1307/2؛ الذریعه 411/16؛ مکتبة امیرالمؤمنین 522/2؛ فهرستواره منزوی 727/7؛ دنا 7: 72-1271 (33 نسخه)]