فیروز و نسرین

● فیروز و نسرین / شعر / فارسی fīrūz va nasrīn نیاز شیرازی، علی بن حسنعلی، 1197 - 1263 قمری nīyāz-e šīrāzī, ‘alī ebn-e hasan ‘alī (1783 - 1847) مثنوی است عاشقانه و حکمی در بحر هزج مسدس مقصور. در سبب نظم منظومه می‌گوید: «نه پنداری مرا میل فسانه است ×× که از افسانه ام مطلب بهانه است ... / بود اسرار عشق آن شوخ شیرین ×× که آید پرده اش فیروز و نسرین / چو سر عشق میزد از درون جوش ×× نمودم بروی این افسانه سرپوش / در آن اسرار حکمت درج کردم ×× نهانش همچو گوهر خرج کردم / که تا هر کو ز مطلب هست آگاه ×× ز لفظش سوی معنی آورد راه». عناوین منظومه: در صفت جمال فیروز، رفتن فیروز به شکارگاه و در آنجا شکار دام عشق شدن، دیدن شاهزاده فیروز، نسرین را در باغ و گرفتار گردیدن، صفت زاری نمودن نسرین در فراق فیروز، صفت بیقراری نمودن فیروز در هجر نسرین، فرستادن شاه بهرام فغفور را نزد نوشاد و نامه نوشتن به او، در سبب تأخیر نظم کتاب (به علت فوت یکی از عزیزانش) خواندن نامه فیروز را نسرین، ... فوت شاه بهرام پدر فیروز، در بند کشیدن غضنفر برادر زاده نوشاد، نوشاد (پدر نسرین) را و آرزوی ازدواج با نسرین که مثنوی ناتمام مانده است و از 2500 بیت مثنوی حدود 1300 بیت در این نسخه نوشته شده است.