فقهية و اصولية

● فقهية و اصولية / فقه، اصول فقه / عربی، فارسی feqhīye va osūlīyye موسوی، نصرالله بن احمد، ق13 قمری mūsavī, nasr-ol-lāh ebn-e ahmad (- 19c) برگ‌های پراکنده‌ای است کوچک و بزرگ در فقه و اصول استدلالی و فقه آن در دو تحریر فارسی و عربی نگاشته شده است، یادداشت‌هایی است نامرتب که در این مجموعه یکجا جلد شده. این رساله‌ها از همین مؤلف دارای آغاز می‌باشد گرچه ناتمام مانده‌اند: 1. الطهارة؛ 2. مفاتیح الاصول، استدلالی است در اصول فقه با عناوین «مفتاح - مفتاح» و دارای مقاصد، آغاز: «الحمدلله رب العالمین ... و بعد هذه مقالاتی فی علم اصول الفقه الفتها على نحو الایجاز لیکون تبصرة لی فی ابواب الفقه»؛ 3. الصلاة در احکام نماز قضا و نماز جماعت و نماز مسافر، مؤلف هنگامی شروع به نگاشتن این رساله نموده که بنا داشته نماز خود و پدرش را قضا نماید. این کتاب دارای دو سر آغاز است در متن و حاشیه: آغاز متن: «الحمد لله حمدا ابدا و نصلی علی رسوله محمد صلاة زاکیة وافية مادامت السماوات العلی»، آغاز در حاشیه: «الحمدلله الذی هدانا معرفة الاشیاء فی الشواهد و الایات ووفقنا لاداء الفرائض و العبادات»، 4. ما لا نص فیه من المسائل در این بحث استدلالی گفتگو می‌شود درباره مسائلی که در آنها نص خاصی نقل نشده است و بحث در اینکه آیا حکم در این‌گونه مسائل فقهی برائت یا احتیاط یا توقف می‌باشد. در این رساله از دید شبهه تحریمیه گفتگو شده و شبهه وجوبیه را نیاز به رد و ایراد نمی‌داند، آغاز: «الحمدلله رب العالمین ... و بعد فقد اردت فهم ما هو الحق فی کل ما لا نص فیه من المسائل هو البراءة او الاحتیاط و التوقف».