فقهی (رساله)

● فقهی (رساله) / فقه / فارسی و عربی feqhī (r.) ؟ عبد خدائی، غلامحسین، ق14 قمری ‘abde xodā’ī, qolām-hoseyn (- 20c) رساله فارسی استدلالی مشتمل بر سه «اصل» تقلید، طهارت و صلات است. ایشان در این رساله، نماز جمعه را از اهم فرایض دانسته و گفته است که قرآن مجید در سوره جمعه به آن تأکید بلیغ فرموده و افزوده است که بیشتر فقهای ما آن را در زمان غیبت واجب تخییری و افضل از ظهر دانسته و جمعی از بزرگان علما بر وجوب عینی آن فتوا داده‌اند و منحصر به زمان حضور امام (ع) و تسلط آن جناب ندانسته‌اند و برخی که اقامه آن را مختص به زمان امام (ع) می‌دانند هیچ دلیلی بر آن نیست بلکه دلیل برخلاف آن است. بعضی از مسائل این رساله عبارت است از: بین بول دختر و پسر شیرخوار فرقی نیست، فضله کلیه پرندگان پاک است، دلالت اخبار طهارت درباره یهود و نصارا واضح‌تر است ولی دعوی اجماع برخی از علما مبنی بر نجاست آنها اجتناب احوط و اولی است، طهارت و نجاست خون در تخم مرغ محرز نیست، وصل به سکون عیب ندارد، دلیلی بر وجوب مد واجب نیست تا چه رسد به مستحب، شیر میته پاک و بر کاغذ، سجده جایز ولی احتیاط در ترک است.