فقه شافعی

● فقه شافعی / فقه / فارسی feqh-e šāfeʻī بغوی، حسین بن مسعود، 436 - 510 ؟ قمری baqavī, hoseyn ebn-e masʻūd (1045 - 1117) در فقه شافعی است و از متن‌های کهن و شیوای فارسی می‌باشد و از این رهگذر نیز ارزش بسیاری دارد. در نسخه ما پاره‌ای از زکات و صوم و حج و نذر که با آن ربع عبادات به انجام می‌رسد و بیوع و شهادت و آداب و فضایل قرآن هست. درون جلد آن به خط تازه‌تری دارد: «كفاية فی الفقه بالفارسية للامام البغوی الشافعی المتوفی 510». چلبی از «کفایة فی الفروع و هی باللغة العجمیة» یاد نموده که شاید همین فارسی ما را خواسته باشد ولی نگفته است که از کیست. همچنین گفته است: «کفایة فی القرائة للامام البغوی» (324: 2). بغوی باید همان ابومحمد محیی السنة حسین بن مسعود شافعی مفسر محدث باشد که نگارنده شرح السنه و معالم التنزیل است و مصابیح که مانند من لایحضر قمی است در انداختن اسنادها و پیوستن خبر به راوی اصل و مرگ او را در 515 نوشته‌اند (هدیة الاحباب ص 107). مؤلف در نگاهداری واژه‌های فارسی و پرهیز از عرب‌مآبی پیدا است که کوشش‌ها کرده است و نمونه آن را در این بند می‌بینیم که در آغاز بیوع دارد: «بیع آن باشد که مردی گوید دیگری را این کالا، خویش بچندینی بتو فروختم آن کس گوید کی خریدم». (دانش پژوه)