فقرات

● فقرات = توحید = اصطلاحات صوفیه نقشبندیه / عرفان و تصوف / فارسی faqarāt = towhīd = estelāhāt-e sūfīye naqšbandīye احرار، عبیدالله بن محمود، 806 - 895 قمری ahrār, ‘obeyd-ol-lāh ebn-e mahmūd (1404 - 1490) رساله‌ای عرفانی است به نثر آمیخته به نظم با عنوان «فقره». در توحید و شهود، ظهور جمال، غایت شدن، فنای مطلق، تجلی اعیان ثابته، دوام آگاهی، شوق و حزن، وقوف قلبی، نگاهداشت ... . شمار «فقره»ها در نسخه ها یکسان نیست؛ در برخی از نسخه‌ها از خواجه عبیدالله احرار دانسته شده؛ در نسخه‌ها متفاوت و ناهمگون آمده و اکثراً بدون مؤلف. به عربی و ترکی نیز برگردانده شده است. آغاز: خداوندا به عزت آنکه به فردانیت ذات متفردی و بوحدانیت صفات ذات متصفی استحقاق عبادت و عبودیت جز تو کس را ثابت نی بکمال حکمت و قدرت نامتناهی خود آثار انوار جمال و کمال خود از دریچه موجودات ظاهر گردانیدی انجام: ذکر گو ذکر تا ترا جانست ×× پاکی دل به ذکر یزدانست / چون تو فانی شوی ز ذکر بذکر ×× ذکر خفیه که گفته اند آنست چاپ: تاشکند: 1328ق، در مجموعه رسائل احرار؛ حیدر آباد دکن، مطبع آیین دکن، به اهتمام و تصحیح مولوی عبدالقیوم صاحب آغایی ابوالعلایی. [احوال و سخنان خواجه عبیدالله احرار (عارف نوشاهی)، ص 79-77؛ مشترک پاکستان 1747/3 (17نسخه)؛ فهرستواره منزوی 708/7]