فرهنگ وفایی

● فرهنگ وفایی / لغت / فارسی farhang-e vafāyī وفائی، حسین، ق 10 قمری vafā’ī, hoseyn (- 16c) تاریخ تألیف: 933ق آن را به روزگار شاه تهماسب صفوی در بیست و پنج «باب» و چهارصد و پنجاه و یک «فصل» به ترتیب حروف آخر واژه‌ها تنظیم نموده و از «صحاح الفرس» محمد بن هندو شاه و «معیار جمالی» شمس فخری و «فرهنگ» محمد کشمیری بهره برده و شعرهایی از خود در آن آورده است. در دیباچه آمده است: «چون محمد بن هندوشاه در رساله خود باب فصل هاء را بر باب فصل و او مقدم داشته بود فقیر تغییر آن نکرد». چند واژه‌ای به لهجه شیرازی در آن هست و این می‌رساند که او از مردم شیراز است. آغاز: بسمله. حمد و ثنای و شکر و سپاس بی پایان مر آفریدگار بیچون و مبدع صانع کن فیکون ... اما بعد این رساله ایست در تصحیح لغات فرس که در زمان دولت ... شاه طهماسب ... که تاریخ ... نهصد و سی و سه بود فقیر حقیر حسین الوفایی از رساله ای که محمد بن هندوشاه منشی بنام نامی خواجه غیاث الدین رشید انشا کرده و مختصر که شمس فخری باسم امیر شیخ ابو اسحق بن امیر محمود شاه انجو درین فن نوشته بیرون نوشت و اندک تصرفی که این فقیر کرده آنست که اختلافات آن دو رساله را و نسخه دیگر که مولانا شمس الدین بن محمد کشمیری تسوید کرده بود باز نمود ... انجام: یک بسی بمعنی یکبارگی ابو شکور گفته بیت: بجنگی مکن جاودان یک بسی ×× بدین آرزو چون منم خور بسی [دنا 1010/7 (12 نسخه)؛ الذریعة 220/16 و 1275/9؛ نسخه‌های منزوی 1938/3؛ فرهنگ سخنوران 651]