فرهنگ عباسی

● فرهنگ عباسی / لغت / فارسی farhang-e ‘abbāsī صدرالدین تبریزی، محمد بن رضا، ق 13 قمری sadr-od-dīn tabrīzī, mohammad ebn-e rezā (- 19c) اهداء به: عباس میرزا تاریخ تألیف: 1205ق فرهنگ فارسی به فارسی است مشتمل بر لغات فارسی و موافق حروف آخر کلمات مرتب شده و لغات مترادفه را در ذیل یکی از مشاهیر آنها ذکر نموده و در ترتیب کتاب می‌گوید: «ترتیب کتاب من چنین است ×× ای عدل تو در زمانه ظاهر / از فصل بگیر حرف اول ×× وز باب بگیر حرف آخر»؛ در یک «مقدمه» و چند «باب» و «خاتمه»: مقدمه در کلیات و قواعد حروف و زبان پارسی در شش «نمایش»: 1) رجحان زبان فارسی پس از عربی بر تمام لغات، 2) چگونگی زبان فارسی و شماره حروف، 3) بیان ضمائر لغت فارسی، 4) حروف زائده‌ای که در اوایل و اواخر کلمات آورند، 5) الفاظ و حروفی که برای زینت کلام آورند، 6) بیان جواز تبدیل حروف به یکدیگر؛ ابواب فرهنگ به شماره حروف تهجی است؛ خاتمه در کنایات و لغاتی که مشتمل بر حروف هشت گانه یعنی ث، ص، ض، ط، ظ، ع، غ، ق، که در اصل زبان فارسی نیامده است الا به ندرت، می‌باشد. آغاز: آرایش گفتار دانشوران و پیرایش کردار سخن گستران ستایش خداوند جهان آفرین و نیایش دارنده زمین و آسمان است.