استحباب السورة بعد الحمد

● استحباب السورة بعد الحمد = قرائة سورة بعد الحمد او آية / فقه / عربی istiḥbāb-us-sūrat-i ba‘d-al-ḥamd = qirā’at-u sūrat-in ba‘d-al-ḥamd aw āyat شیخ بهائی، محمد بن حسین، 953 - 1030 قمری šeyx-e bahā’ī, mohammad ebn-e hoseyn (1547 - 1621) مختصر استدلالی است در رد کسانی که معتقد به وجوب سوره‌اند. مؤلف در مقدمه می‌نویسد: «بیشتر فقهای امامیه مانند سید مرتضی، شیخ مفید، ابن ادریس و علامه حلی قائل به وجوب‌اند و عده قلیلی چون شیخ در «نهایه»، نجم الائمه در «معتبر» و سلار و ابن جنید معتقد به استحباب می‌باشند». خود می‌گوید: «و القول الاول اشهر قیلا و لعله احوط سبیلاً الا ان القول الثانی کما یظهر اقوی دلیلاً و قد وجدت بعض الفضلاء قد تصدى لتقوية ما عليه الأكثر و استدل على ذلك باربعة عشر وجهاً هی فی الحقیقة خلاصة ما استدل به القائلون بوجوبه...» و با عناوین «قال - اقول» به رد و ایراد آنها پرداخته است. البته شیخ بهائی از این رأی در کتاب‌های دیگرش برگشته و عقیده به وجوب سوره دارد. آغاز: بسمله احسن ما يفتتح به الكلام حمد الملك العلام و الصلاة و السلام علی نبینا محمد و آله الكرام انجام: و هذه اکثر عدداً و امتن متناً و سنداً کما لا يخفى على منصف و الحمدلله [کشف الحجب ص 234؛ الذريعة 18/2 و 55/17؛ ريحانة الأدب 310/3]