فرصت نامه

● فرصت نامه / شعر / فارسی forsat nāme جمالی اردستانی، جمال الدین محمد، 814-883؟قمری jamālī ardestānī, jamāl-od-dīn mohammad (1412-1479) مثنوی است در 420 بیت آمیخته به نثر در غنیمت شمردن فرصت به سبک عارفان که بیشتر فرصت‌های معنوی مد نظر اوست و همانند برخی دیگر از آثار او با استفاده از حکایات به شرح و تفسیر آن می‌پردازد و از آیات و روایات استفاده می‌کند. از ابیات مثنوی جلال الدین رومی و کاتبی نیشابوری بهره برده و داستان‌هایی چون داستان یوسف و سائل و داستان محمود و ایاز دستمایه بخشی از این مثنوی است. وصیت نامه بخش واپسین این اثر است که گویا آن را برای یکی از مهمترین مریدان خود سروده که او را به رعایت موارد متعددی سفارش می‌کند که در شناخت سیره و روش و عقاید شخصی او در طریقت راهگشاست. آغاز: بسمله. در معنی آیت «یوم تبدل الارض غیر الارض و السموات» و در معنی سوره «و اللیل اذا یغشی و النهار اذا تجلی» و در شرح ازل ها و ابدها در ظهور نبوت و سیر ولایت و حسن محبت و در معنی حدیث «اولیائی تحت قبابی لا یعرفهم غیری» و در نفی صفات و اثبات ذات ها به قدر قابلیت اشیاء ... بیا فرصت شمار این زندگانی × به چنگ آور حیات جاودانی / حیاتی که نه از روی معانیست × نمایش ها و نقش دیوار فانی است انجام: که فلک آفتاب و ماه تابان × گواه حرکت خودند اندر شتابان / ره دور ای پسر خوش گشت کوتاه × در این آخر زمان و الحمد لله چاپ: تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1389ش، تصحیح امیر سروری، رسائل پیر جمال اردستانی، دفتر دوم، صص 233- 254