فرجيه

● فرجيه / عرفان و تصوف / فارسی farajīyye گیل گیلانی، اسدالله بن عبدالغفار، ق13 قمری gīl gīlānī, asad-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-qaffār (- 19c) اهداء به: محمد علی میرزا در رد تصوف و در دیباچه از لب لباب خود که در رد متصوفه و درویشان نوشته و رساله اصول و فروع عقاید صوفیه یاد کرده است. عناوین کتاب سؤال و جواب است با اشعار فارسی از مؤلف؛ دو سؤال در این کتاب مطرح است که پاسخ مبسوطی بدان داده شده: 1. سؤال بندگان خان جلیل ایشان این است که این جماعت بی‌عاقبت صوفیان و درویشان ادعای معجزات و کرامات و دعوی کشف و خوارق عادات کنند آیا در ادعای خود صادقند جواب را اعلام نمایند تا معلوم شود و السلام و الاکرام؛ 2. سؤال بندگان خان جلیل الشان این است که صوفی کیست و تصوف چیست خرابات کدام و مناجات چه مقام است اعلام نمایند تا معلوم شود والسلام و الاکرام. آغاز: بسمله و به نستعین و احد واحد یگانه از اشیاء و بیگانه، خداوند سرمد و صمد است الذی لم یلد و لم یولد و لم یکن له کفوا احد که در مرآة الحق وجود هر یک از موجودات عکوس حقایق شهودات علویات و سفلیات را چنان تصویر نموده که در استبصار معارف جمال حق زنگ و ساوس نفسانی از تخیلات انسانی عری است و در عیون الرضای بواطن انسانی که احقاق الحق معارف ربا نیست چنان جاذبه حق بینی مترتب فرموده. [فهرستواره منزوی 692/7]