فتوح الحرمین

● فتوح الحرمین / شعر، سفرنامه / فارسی fotūh-ol haramayn محیی لاری، - 933 قمری mohyī lārī (- 1527) اهدا به: سلطان مظفر بن محمود شاه پادشاه گجرات (917-932) سفرنامه اوست در آداب و مناسک حج به نظم روان و شیرین در آغاز از «خلفای راشدین و ائمه معصومین رضوان الله علیهم اجمعین» ستایش شده، در آغاز آمده: «چون به فتوح دل و جان شد سبب ×× کرد فتوح الحرمینش لقب». اشعاری از مولانا عبدالرحمن جامی را که در منقبت بعضی از اماکن مقدسه سروده شده را تضمین نموده است. در برخی از نسخه‌ها تصاویری از اماکن مقدسه دیده می‌شود که در توضیح مناسک حج مفید است. در برخی از چاپ‌های آن به غلط به محیی الدین عبدالقادر گیلانی نسبت داده شده است؛ و چون لاری در آن از جامی نام برده، برخی آن را از جامی پنداشته‌اند که آن هم درست نیست. گفته شده که در پاره‌ای از نسخه‌ها که به دست برخی از شیعیان رسیده بود در آن تصرف کردند و در ستایشی که لاری از خلفا کرده است دست برده‌اند و کتاب را شیعی نشان داده‌اند. آغاز: ای همه کس را بدرت التجا ×× کعبه دل را ز تو نور و صفا انجام: صل علی روضة خیر الانام ×× خاتمه نسخه برین شد تمام چاپ: مکرر چاپ شده؛ بمبئی، سنگی، 1279ق، رقعی کوچک (پالتوئی)، 127ص [دنا 882/7-883 (16 نسخه)؛ الذریعة 119/16 و 255/19؛ کشف الظنون 1240/2؛ هدیة العارفین 534/1؛ مشار فارسی 3653/3؛ فهرستواره منزوی 144/1؛ مشترک پاکستان 632/7 و 55/10؛ نسخه‌های منزوی 3016/4 و 4046/6]