فتوتیه

● فتوتیه = فتوت نامه / عرفان و تصوف / فارسی fotovvatīyye = fotovvat nāme همدانی، علی بن محمد، 714 - 786 قمری hamadānī, ‘alī ebn-e mohammad (1315 - 1385) اهدا به: حاجی بن طوطی علی شاه ختلانی تاریخ تألیف: 6 رمضان 773ق لفظ «اخی و اخوه» و «فتی، فتیان» که به معنی «برادر، برادران» و «جوان و جوانان» بوده مدتی شعار جوانمردان و عنوان عیاران بود و ابن جوزی در کتاب «تلبیس ابلیس» فصلی در این باره آورده است. این رساله در بیان فتوت و اخوت (جوانمردی، برادری) به مسلک اهل طریقت است که به خامه روان اطلاقات آن را در عرف عام و در اصطلاح خواص مؤمنین به اجمال بیان داشته و سپس به بیان حقیقت آن نزد ارباب سلوک به تفصیل پرداخته است. نخست اصطلاح اخی را گزارش می‌کند که سه معنی و سه مرتبه دارد: اول عام: لغوی و رسمی، دوم خاص: اخی حقیقی، سوم اخص: اصطلاحی. سپس معنی و هدف از فتوت، آنگاه آداب آن گروه سپس ده قول بزرگان فتوت و در پایان گفتار زنجیره خرقه فتوت خود را می‌آورد. آغاز: بسمله. شکر و سپاس صانعی را که حدایق ریاض موجودات را از مبدء ظلمت آباد بصحرای وجود آورد ... اما بعد، ای عزیز، بدانکه لفظ اخی لفظی است مداول ... انجام: و ذکر آن جمله اطنابی دارد و بدین قدر اختصار کرده شد و الحمدلله وحده، و السلام علی من اتبع الهدی چاپ: این رساله در مجله معارف اسلامی سال 10ص: 65 با تصحیح دکتر قریشی؛ به کوشش محمد ریاض، در احوال و آثار و اشعار میر سید علی همدانی با شش رساله وی (پاکستان، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان: بی‌تا) [دنا 876/7 (12 نسخه)؛ الذریعه 104: 16-1294؛ نسخه‌های منزوی 1294؛ فهرستواره منزوی 537/6]