الفتح الربانی و الفیض الرحمانی

● الفتح الربانی و الفیض الرحمانی = مواهب رحمانی و فتوح ربانی / عرفان و تصوف / عربی al-fatḥ-ur rabbānī wa-l fayḍ-ur raḥmānī = mawāhib-e raḥmānī wa futūḥ-e rabbānī عفیف الدین بن مبارک، ق6 قمری ‘afīf-od-dīn ebn-e mobārak (- 12c) وی مجالس استادش شیخ محیی الدین عبدالقادر گیلانی (- 561ق) را مشتمل بر 62 مجلس گرد آورده و مطالبی را در صفات و سیرت شیخ عبدالقادر به نقل از عبدالرزاق و موسی فرزندان شیخ به پایان کتاب افزوده است. مؤلف در آغاز، نسب شیخ عبدالقادر را به دوازده واسطه به امام حسین علیه السلام می‌رساند. برخی فهارس این کتاب را به خود عبدالقادر نسبت داده‌اند حال آن‌که روشن است که بعد از وی تألیف شده است. در صدر صفحه آغاز، نام کتاب با عنوان مواهب رحمانی و فتوح ربانی آمده است و صاحب ایضاح المکنون (163/2) آن را با عنوان الفیض الربانی و المدد الرحمانی آورده ولی در فهارس مشهور با همان عنوان یاد شده آمده است. آغاز: بسمله اللهم یا من علم عجزی عن حمده اسألک بأکمل حامدیک الذی کشفت له عن حقایق اسمائک و صفاتک ... قال سیدنا الشیخ محیی ابومحمد عبدالقادر رضی الله عنه بكرة یوم الاحد بالرباط ... [الآثار الخطیة فی المکتبة القادریة 33: 3؛ فهرست المخطوطات 164: 2]