غناء

● غناء / بهائیت / عربی و فارسی qenā’ باب، علی محمد بن محمد رضا، 1236؟ - 1266 قمری bāb, ‘alī mohammad ebn-e mohammad rezā (1821-1850) این رساله شامل سؤالی در مورد غناست که سلطان الذاکرین پرسیده است. سائل ابتدا، خود را در مقام حرمت غنا به نزد مسلمانان می‌بیند و فکر می‌کند که در نظر بابیان قضیه به چه منوال است. پس از ذکر مقدمه‌ای احادیث متعددی در حرمت غنا نقل می‌کند و می‌گوید: سزاوار نیست احدی را که ذکر حرمت و منع ارتفاع صوت در بعضی مقامات نماید زیرا که اصل حرمت صوت آنچه از احادیث ظاهر می‌شود به علت شئونات باطله آن است که اهل مجوز غنی استعمال می‌کنند والا هرگاه علت معاصی نگردد و از جهت شجره انبه (لایقرء) خارج نگردد منعی در شریعت وارد نشده، چنان‌که حدیث اذن یوم فطر (= اذان یوم فطر) و اضحی و ایام فرح ناطق بر این است. در ابتدا می‌نویسد: «اما بعد ذکر می‌نماید عبد مفتقر ... که در سبیل سفر به سوی ملیک فضل و عدل ادام الله ظله ... که در ارض اصفهان توقف نموده، جناب مستطاب قدسی خطاب ذاکر ذکر نقطه وجود و مذکر ظهورات آیت محمود سلطان الذاکرین ... سؤال از حکم غنایی که در احادیث شموس عظمت و جلال مذکور است فرمود و از این جهت در مقام اجابت جناب ایشان بر آمده». این کتاب در فهرست ملک (ج7، ص 156) به اشتباه به سید کاظم رشتی نسبت داده شده و این اشتباه به منابع دیگر از جمله فهرست نسخه‌های خطی فارسی (ج5، ص 3900-3901) نیز راه یافته است. آغاز: بسمله، اشارات عرفانية: الحمد لله الذى تقدس بقدس قيوميته عن نعت الجوهريات و ما يشابهها ... و بعد ذکر می‌نماید: عبد مفتقر الى الله و معتصم بحبل آل الله ـ صلوات الله عليه و عليهم که در سبیل سفر به سوی ملیک فضل و عدل انجام: و إن «ذلک فضل الله يؤتيه من يشاء و الله ذو الفضل العظيم» «و سبحان الله رب العرش عما يصفون» و سلام على المرسلين و الحمد لله رب العالمين چاپ: به تحقیق منصوره اعتمادی در الرسائل الفقهية فی الغناء (تهران، دانشگاه تهران و انجمن آثار و مفاخر فرهنگی: 1388)