غاية المقصود فی حکم زوجة المفقود

● غاية المقصود فی حکم زوجة المفقود / فقه / عربی ġāyat-ul maqṣūd fī ḥukm-i zawjat-il mafqūd خوئی، علی بن علیرضا، 1292 - 1350 قمری xū’ī, ‘alī ebn-e ‘alī-rezā (1875 - 1932) رساله‌ای فقهی است در بیان حکم زنی که همسر وی مفقود شده باشد. مؤلف با استفاده از دیدگاه‌های فقیهان شیعه و منابع حدیثی امامیه بدین موضوع پرداخته است. یادآوری می‌شود: وی قاضی عصر خویش بوده و مورد مشابهی را طلاق داده، سپس شوهر اول زن یافت شده آن‌گاه زن و شوهر دومش را به قتل رسانده بود، از این رو عرصه برای وی تنگ شده و او را از شهر اخراج نمودند، سرانجام در بندر شرفخانه در غربت درگذشت. وی استاد مرحوم سید جلال الدین محدث ارموی بوده و عالم جامعی بوده است، دارای تألیفاتی است که در کتاب «کشف الکربة» محدث ارموی آمده است. نسخه موجود به جز موضوع فوق به چند فرع فقهی از جمله (زکات و قرض) نیز پرداخته است.