غاية الاختصار

● غاية الاختصار = مختصر فى الفقه على مذهب الامام شافعی / فقه / عربی ġāyat-ul ixtiṣār = muxtaṣar-un fi-l fiqh ‘alā maḏhab-il imām šāfi‘ī ابوشجاع اصفهانی، احمد بن حسین، 433 - 488 ؟ قمری abūšojā‘-e esfahānī, aḥmad ebn-e ḥoseyn (1042 - 1096) کتاب معروفی است در فقه شافعی از طهارت تا شهادات که شروح متعددی بر آن نگاشته شده است. آغاز: حمدله. صلاة. قال القاضی ابوشجاع احمد بن الحسين الاصفهانی رض سئلنی بعض الاصدقا، حفظهم الله ان اعمل مختصراً في الفقه على مذهب الامام الشافعی رح في غاية الاختصار و نهاية الايجاز ليقرب. انجام: و صارت ام ولد بالوطى الشبهه والله اعلم چاپ: در قاهره 1976م؛ السعودية، دار المنهاج، تحقيق محمد شادی عربش، الطبعة الاولى، 1430ق [دنا 748/7؛ كشف الظنون: 1189/2؛ معجم المؤلفين: 37/2؛ فهرست نسخه‌های خطی كتابخانه موزه برلین: 74/4؛ سرکیس، معجم 318/1 «التقریب (او) غاية الاختصار» که نشانی 2 چاپ آن و یک ترجمه فرانسوی آن را داده؛ الاوقاف العامة موصل 91/2 و 187/3] شرح و حواشی: 1- القول المختار فی شرح غاية الاختصار = الفتح القريب المجيب فی شرح الفاظ التقريب؛ ابن قاسم غزی، محمد بن قاسم (859-918) 2- الاقناع فی حل الفاظ ابی شجاع؛ منوفی قاهری، احمد بن محمد (931-847) 3- الاقناع فی حل الفاظ ابی شجاع؛ خطیب شربينی، محمد بن احمد (977-) 4- حواش على شرح غاية الاختصار؛ قلیوبی، احمد بن احمد (-1069) 5- حاشية على شرح الغاية؛ برماوی، ابراهیم بن محمد (-1160) 6- شرح غاية الاختصار