اساس البلاغة

● اساس البلاغة = اساس اللغة و مقیاس البلاغة / لغت / عربی asās-ul bilāġa = asās-ul luġa wa miqyās-ul bilāġa زمخشری، محمود بن عمر، 467 - 538 قمری zamaxšarī, mahmūd ebn-e ‘omar (1075 - 1144) لغتنامه مهم و معروف عربی به عربی است که مواد را به حسب حروف در 28 «باب» تنظیم نموده و در آن معنی واژه را از نظر جمله‌بندی «نه از نظر ریشه» بررسی کرده است. مؤلف اول معانی حقیقی هر لغت را آورده و سپس به معانی مجازی آن پرداخته است. آغاز: بسمله، قال جارالله العلامة استاد الدنیا شیخ العرب و العجم صاحب الکشاف فخر خوارزم ابوالقاسم محمود بن عمرالزمخشری رحمة الله خیر منطوق به امام کل کلام و افضل مصدر به کل کتاب حمدالله و مدحه بما تمدح به فی کتابه الکریم و قرآنه المجید من صفاته المجراه علی اسمه لاعلی حربة الایضاح و التفصله و لاعلی سبیل الابانه و التفرقه از لیس بالمشارک فی اسمه المبارک رب السموات و الارض و ما بینهما فاعبده و اصطبر لعبادته هل تعلم له سمیا و انماهی تماجید لذاته المکونه لجمیع الذوات لااستعانه ثم بالاسباب ... الی آخر ... انجام: و من المجاز ذکر فی ایام العرب کذا ای فی وقایعها و ذکرهم بایام الله بدمادمه علی الکفرة مع الهاء مفازة یهما ما فیها ماء و اعوذ بالله من الایهمین الحرق و الفرق و قیل اللیل و الفحل الهایج. چاپ: مصر، 1299 و 1329ق؛ بیروت، دارالمعرفة للطباعة والنشر، 1399ق. [کشف الظنون 74/1؛ بروکلمن 292: 1 و ذیل 511: 1 و 533]