علم دین

نویسنده ابتدا علم دین را بر دو قسم می‌کند: قسمتی که لذاته مقصود است و آن علم خدا و ملائکه و رسل اوست و چنین علم یا تقلیدی است یا تحقیقی، تحقیقی نوری است که ظاهر در قلب می‌شود و انشراح در قلب می‌دهد و تقلیدی آن است که از صاحب شرع اخذ می‌شود؛ قسم دیگر علمی است که از آن عمل مقصود است تا توسل به این علم حاصل می‌شود. در شرح این دو علم نویسنده شروع به آوردن احادیث و اخبار می‌کند و سپس به مسأله حدیث و خبر از جهت اساتید و روایت و تراجیح می‌پردازد و بعد به تشریح چند خبر می‌پردازد که یکی از آنها درباره عقل است.