عظمة الله و افضلية محمد و آله (ع)

● عظمة الله و افضلية محمد و آله (ع) / کلام و اعتقادات / عربی ‘aẓamat-ul lāh wa afḍalīyyat-u muḥammad wa āl-i-h رساله‌ای است در تحقیق و شناخت عظمت خداوند و برتری پیامبر اکرم و خاندانش - علیهم السلام - بر دیگر مردم با استناد به آیات و اخبار در دو «مقصد» و یک «خاتمه»: در مقصد اول، مؤلف پس از طرح مبحث قدرت خداوند به تبیین اصل کمال عجز مخلوق دلیل بر کمال قدرت خالق است می‌پردازد و با رد نظر بعضی فلاسفه و غلاة و مفوضة از ملاصدرا و شیخ احمد احسایی انتقاد می‌کند؛ در مقصد دوم، مؤلف با اثبات قدرت خداوند در بالا بردن درجات معصومین علیهم السلام مقامات ایشان را تعریف می‌کند و از مقام قرب و مقام ولایت و مقام وساطت و مقام سلطنت و مقام دعوت الی الله نام می‌برد و تأثیر صلوات بر پیامبر و آلش علیهم السلام و اهمیت توسل به ایشان را توضیح می‌دهد؛ در بخش (تحقیق) به اثبات اصل قدرت خدا عین ذاتش است می‌پردازد و با ذکر مقام مشیت و ذکر مقام اعلی و وجوب انتشار فیض خدا به واسطه مقربان نتیجه می‌گیرد درجات معصومین - علیهم السلام - با ذکر تقسیماتی می‌پردازد. در ضمن این مبحث مؤلف به علو شأن و مقام امام حسین علیه السلام اشاره می‌کند. مؤلف از متأخران و شاگرد فاضل دربندی صاحب «اکسیر العبادات» است. رساله حاضر را بعد از درگذشت وی یعنی 1286ق نوشته است. صاحب دو کتاب به نام‌های «سفینة النجاة» و «البراهین الساطعة القاطعة» است. در منابع، به جز کتب معاصران، تنها یک کتاب به نام «البراهین القاطعه فی شرح تجرید العقاید الساطعه» از محمد جعفر استرآبادی (- 1263ق) وجود دارد و نیز تنها یک کتاب منثور عربی به نام «سفینة النجاة» از متأخران (بعد از 1286ق) در مباحث امامت از غلامحسین بن محمد صادق نجف آبادی نجفی (- 1345ق) دیده می‌شود و کتاب‌های فارسی در این موضوع نیز بعد از تاریخ مذکور تألیف شده‌اند نسخه‌ای از این کتاب برای مقابله در دست نیست. مؤلف در این کتاب از سید هاشم بحرانی و شیخ طوسی و شهید ثانی و محقق ثانی آقا جمال خوانساری و سید نعمت الله جزایری، ابن طاوس، فیض کاشانی، کلینی، علامه مجلسی، طریحی، آغا حسین قزوینی و کتاب‌های ایشان نام برده است. احتمالاً کتاب «البراهین الساطعة القاطعة» همان کتاب «براهین الاربعین» محمد علی بن محمد ابراهیم کرهرودی است که نام آن در منابع نیامده. همچنین مؤلف «فضائل الصلوات علی النبی و آله» که احتمالاً همان کرهرودی است به کتاب دیگر خود موسوم به «سفینة النجاة» اشاره می‌کند. بنابراین احتمالاً نویسنده این نسخه نیز همان محمد علی بن محمد ابراهیم کرهرودی است.