عشقیه

● عشقیه / عرفان و تصوف / فارسی 'ešqīye وحیدی تبریزی، ق 9 قمری vahīdī tabrīzī (- 15c) گفتاری است عرفانی درعشق و عاشقی و تأویلی از حدیث کنت کنزا مخفیا ... در هشت «رمز» (برخی هفت رمز). آغاز: الحمدلله الذی فرغ قلوب العاشقین عن و ساوس الدنیا و العقبی و مافیها. تمجید بی حد و تهلیل و ثنای بی عد بر سیمرغ قله قاف قدم ... اما بعد، رمزی چند بزبان بی زبانی ... بر طریق رحمانی ملفوظ می‌گردد ... انجام: چون کند خانه خالی از اغیار آنگهی عشق باخود آغازد که غیر خود را وجود ندارد عزیز من کلمه چند که بر زبان وحید خاک جاری گشت که مجازی آن معین است زبان او ترجمان من نیست خود سخن گفت وخود شنید از خود کردم اینک سخن برت ایجاز [الذریعة 1265/9؛ نسخه‌های منزوی 1285/2؛ فهرستواره منزوی 661/7]