ارمغان

● ارمغان / ادبیات / فارسی armaqān تسلیم، شمس الدین محمد، ق13قمری taslīm, šams-od-dīn mohammad (- 19c) منشآت و مکاتباتی است ادبی، شامل عریضه به مولوی محمد لطف‌الله خان، به حافظ محمد کریم الله دهلوی، به خواجه عبدالرحمن، مولوی محمد سعدالله، قطب الدوله بهادر، به میرزا علی آقا، شاهزاده میرزا به میرزا حسن، به خواجه عبدالله از مادر بزرگوار خود، به سید اصغر علی از محمد نعیم خان، به منشی قمرالدین احمد، به خواجه عنایت الله از طرف زوجه شان، به سید حسن کاشانی، به میرزا علی شریف از سید عبدالحسین، به نواب اقبال الدوله بهادر از نواب شرف الدوله بهادر و بسیاری از مکاتیب دیگر همراه با اشعاری از مؤلف و جامع با تخلص تسلیم و اشعاری از شاعران دیگر. در آغاز از محمد واجد علیشاه با عنوان «محمدت شاه کیهان پناه محمد واجد علیشاه خلدالله ملکه» (این واجد علیشاه باید همان ابومنصور، ناصرالدین محمد واجد علیشاه بن امجد علیشاه مالک ممالک «اوده» در هندوستان باشد که در سال 1264ق یا 1283ق به حکومت رسیده و ظاهراً در سال 1291ق درگذشته است، وی صاحب دیوان اشعار است و شرح حالش در فرهنگ سخنوران، ص 32 و الذریعة 61/9 و 397/6 آمده است) و علی نقی خان بهادر با عنوان «ستایش دستور اعظم نواب مدار الدولة علی نقی خان بهادر» (این علی نقی خان شاید همان علی نقی خان إبن قاسم خان بهادر شاهی لاهوری عظیم آبادی باشد، وی نیز صاحب دیوان اشعار است و لسانی تخلص می‌کرده، شرح حالش در تذکره شعرای کشمیر، ص 493 آمده است) و استادانش آقا سید اکبر علی شیرازی و میرزا ناطق مکرانی (این ناطق مکرانی ظاهراً همان گل محمد خان ناطق مکرانی است، وی نیز از شاعران بوده و نامش در فرهنگ سخنوران (ص 590) آمده و به سال 1264ق درگذشته) یاد نموده است. ظاهراً مشوق وی در نگاشتن و گردآوری این کتاب میرزا علیرضا صاحب الشرط بوده است. از این میرزا علیرضا صاحب الشرط در دیباجه «تذکرة الشعراء» نیز در رساله دیگر نسخه حاضر یاد شده و به درخواست وی دیباجه را نگاشته و به همین قرینه و قرائن دیگر، دیباجه «تذکرة الشعراء» و خاتمه «شرح مقامات حریری» نیز در همین نسخه باید از همین مؤلف باشد.