عشاق نوا

● عشاق نوا = دیوان فخر رازی / عرفان و تصوف، شعر / فارسی ‘oššāq-e navā = d.-e faxr-e rāzī فخر رازی، محمد بن عمر، ؟544 - 606 قمری faxr-e rāzī, mohammad-e-bn-e ‘omar (1150 - 1210) مثنوی است در 143 بیت، در بیان معانی وحدت و توحید و سر تمثیل وحدت به نای و نوای نی و الف و نقطه و سرایت وجود حق در عالم و ... . نام یا تخلص شاعر (رازی) و نام مثنوی (عشاق نوا) از این ابیات استفاده می‌شود: «روح از آن روز که از عالم پاک ×× روی آورد بدین عالم خاک / نفس و کل بود و را نام اول ×× بنگر نیک اگر نه ای احول / روح آنگاه نهادندش نام ×× که شدش منزل ارواح مقام / بشنو از من سخن واعظ راست ×× چون بمعنی نگری روح خداست / آنکه این راز چو رازی پوید ×× همچو منصور انا الحق گوید / روح از آن نقطه که مشتق باشد ×× بحقیقت حق مطلق باشد / داند آنکو بود از غیر جدا ×× که محمد نبود غیر خدا / انت منی که محمد فرمود ×× طالبان را ره تحقیق نمود / چون درین پرده شدم محرم راز ×× ره عشاق نوا کردم ساز / آنچه قانونی دیوان قضا ×× گفت در پرده عشاق نوا». آغاز: ای نوای دل عشاق از تو ×× صد نوا ساز در آفاق از تو / ساز دلسوز نوا مطرب مست ×× همه را برده به یک نغمه ز دست