عروجیه

● عروجیه = عروج دل / شعر / فارسی ‘orūjīye = ‘orūj-e del آذری طوسی، حمزة بن علی، 784 - 866 قمری āzarī tūsī, hamzat ebn-e ‘alī (1383 - 1462) پرسش و پاسخ‌هایی است که در مکاشفت انجام یافته است. در اواخر منظومه آمده: «چو سیر دائره من به انتها برسید ×× شدم ز خواب سلوک عروج دل بیدار / درون عالم ناسوت یافتم خود را ×× چو بحر نور درخشان میانه شب تار / همان مقام و همان منزل و همان مسکن ×× چو کوه بر کمر خود نشسته خوش به وقار / درون گنبد دل دیده بودم این همه را ×× به این طریق یکایک گذشته بر اطوار». [نسخه‌های منزوی 3002/1]