عرفان نامه

● عرفان نامه / عرفان و تصوف / فارسی ‘erfān-nāme کیوان قزوینی، عباسعلی، 1240 - 1317 شمسی keyvān-e qazvīnī, ‘abbās-‘alī (1861 - 1938) عنوان‌های کتاب چنین است: مقدمه: در پنج پند؛ فصل 1. فرق عرفان با علم و با حکمت و با جمودت و قشریت؛ فصل 2. این که عرفان صفت بنده است نه صفت خدا و صفت است نه ذات و جوهر و قائم بالغیر است نه قائم به نفس و موصوف لازم دارد و به تنهایی وجود ندارد؛ 3. تمرکز عرفان؛ 4. نشانه‌های بدنی عارف؛ 5. امکان اکتساب عرفان با نبودن طبیعی و زاید کردن با بودنش؛ 6. تقسیم عرفان به علمی و عملی؛ 7. معانی وحدت وجود؛ 8. بیان خوب و بد و خیر و شر؛ 9. بیان دوزخ و بهشت؛ 10. تناسخ؛ 11. بقاء روح انسانی؛ 12. اثبات توحید؛ 13. جذب و سلوک؛ 14. حلال و حرام؛ 15. غذای حلال واقعی؛ 16. تصرف در غذا؛ 17. ریاضت عامه و خاصه؛ 18. بیان سعادت و شقاوت؛ 19. صفات متشابهه؛ 20. حقایق صفات؛ 21. کتمان عرفان؛ 22. حصر اساس ادیان به یک شعبه؛ 23. اندازه روحانی در جامعه. بخشی از کتاب در پایان نسخه تکرار شده (فصل 21) و در این تکرار تفاوت‌هایی پیدا کرده است. به این صورت که فصل 21 تا 23 در تحریر اول در صفحات 257-273 نوشته شده‌اند ولی در تحریر بعدی، کتاب در فصل 21: در بیان عرفان عملی پایان یافته است (ص275-300). مؤلف در حاشیه صفحه اول نوشته: «نگارنده آنچه فهمیده بی‌ملاحظه ادب نوشته و تندنویس و زبرنویس شده و اگر چیزی خیلی رسوا بوده آن را ننوشته نه این که وارونه کرده باشد به رسم نویسندگان که گاهی به ملاحظه‌ای چیزی را وارونه می‌کنند و نگارنده ملاحظه را جزء دروغ می‌داند و نگفتن راست غیر دروغ گفتن است».