ارشاد المریدین

● ارشاد المریدین / عرفان و تصوف / فارسی iršād-ul murīdīn خوارزمی حسینی، کمال الدین حسین، - 958 قمری xārazmī hoseynī, kamāl-od-dīn hoseyn ( - 1551) به خواهش: گروهی از طالبان تاریخ تألیف: 5 ذیحجه 925ق؛ محل تألیف: موضع بیگ اداغی از توابع خوارزم در خانه شیخ محمد خواجه از اولاد بدر اتابی به خواهش گروهی از طالبان، به نام «ارشاد المریدین»، به نظم و نثر در آداب سیر و سلوک، مشتمل بر 4 «فصل» و 1 «خاتمه» (دیباچه): 1. موعظه به طالبان و عاشقان و سالکان؛ 2. بیان احتیاج به شیخ کامل و مکمل؛ 3. اطوار سبعه و معرفت مقتدا؛ 4. آداب و شرایط سلوک در هشت «ادب»: 1) حبس حواس، 2) وضو، 3) تقلیل طعام، 4) خاموشی، 5) دوام ذکر، 6) نفر خواطر از ماسوا، 7) ربط قلب با شیخ، 8) ترک اعتراض و دوام رضا، خاتمه در نصیحت طالبان. تخلص او «حسینی» دوبار در دیباچه آمده است. در پایان فصل یکم زنجیره طریقت خود را از بالا به پایین چنین می‌آورد: «پیامبر (ص)، حضرت علی (ع). .. میر سید علی همدانی، شیخ اسحاق جیلانی، میر عبدالله برزش آبادی، رشیدالدین اسفراینی، شاه علی بیدوازی، شیخی و مرشدی حاجی محمد و از ایشان به «مؤلف» اعنی المفتقر حسین الخوارزمی.» آغاز: الحمدلله الذی رفع علام الشریعة بمیامن بیان ائمة الدین و زین سرابیل اهل الحق بحلل الحقایق و الیقین و نور بانوار التجلیات مشکوة قلوب العارفین انجام: هر کس که رساله را بخواند ×× یک فاتحه‌ای بما بخواند / یا رب بریش بلطف و احسان ×× از دار جهان بنور ایمان [فهرستواره منزوی 55/7]