عبرت نامه

● عبرت نامه / شعر / فارسی 'ebrat-nāme مجنون مراغی، رضا قلی میرزا بن ملک قاسم، ق14 قمری majnūn-e marāqī, rezā qolī mīrzā ebn-e malek qāsem (- 20c) مثنوی عشقی و اخلاقی که برخی غزلهایی نیز در آن جای داده شده و در حدود 270 بیت می‌باشد تخلص شاعر در چند جا «عبرت» آمده ولی این مثنوی به «رضاقلی مجنون مراغی» تعلق دارد زیرا که در هر دو نسخه حاضر و نیز چاپ سنگی سال 1334ق در تبریز هر دو مثنوی به دنبال هم آمده و اگر از او نبوده تصادف عجیبی است که در هر سه مورد با هم آمده و جمع شده است. درباره «عبرت» هم شاید بتوان گفت رضا قلی میرزا تخلص ابتدایش «عبرت» بوده و بعد به «مجنون» تغییر داده است. (طیار مراغی) آغاز: از قضای فلک بی بنیاد ×× گذرم سوی صفاهان افتاد / شهری آراسته دیدم چو بهشت ×× مردمانش همه پاکیزه سرشت انجام: عبرت این شیوه از او یاد بگیر ×× سر بنه در قدم یار بمیر سر بده تا که بسامان برسی ×× جان بده تا که بجانان برسی [دنا 422/7؛ نسخه‌های منزوی 2999/3]