عبدالله نامه

● عبدالله نامه = شرفنامه شاهی / تاریخ ایران / فارسی ‘abd-ol-lāh-nāme = šaraf-nāme-ye šāhī بخارایی، حافظ تانیش بن محمد، ق 10 قمری boxārāyī, ḥāfez tānīš ebn-e mohammad (- 16c) اهداء به: ابوالغازی عبیدالله بهادر خان بن اسکندر خان شیبانی و پسر عبدالله خان اوزبک متولد 904 و امیر قلبابا کوکلتاش تاریخ تألیف: 992ق تاریخ حوادث سالانه است. در یک «مقدمه»، دو «مقاله» و یک «خاتمه»: مقدمه: در ذکر نسب عبدالله بهادر خان ازبک؛ مقاله 1. ولادت و دوران نخستین زندگانی عبدالله ازبک تا هنگام برآمدن وی به تخت شاهی؛ مقاله 2. چگونگی جلوس عبدالله خان به تخت سلطنت و رزم ها و بزمهای وی؛ خاتمه: درباره گفته‌های عبدالله خان و احوال مشایخ طریقت، امرا و فضلای روزگار مؤلف؛ درباره تاریخ تألیف در دیباچه آمده است: «این شرف‌نامه کش از غایت شریف قبول ×× شرف از نام شهنشاه فلک قدر فزون / چه عجب از پی تاریخ و نامش ×× خاتمه تحریر «شرفنامه شاهی» فرمود». این اثر همراه با تاریخ جهانگیری و بدایع الوقایع، مهمترین کتاب‌های تاریخی هستند که اخبار پادشاهان ازبک را، به ویژه در دوران صفویه که رابطه ایران با آن بلاد قطع شده بود، گزارش داده‌اند. نسخه‌هایی از عبدالله‌نامه در کتابخانه‌های آلمان، آذربایجان، ازبکستان، ایران، پاکستان، تاجیکستان و روسیه نگهداری می‌شود و از چاپ آن اطلاعی به دست نیامد. آغاز: زواهر جواهر حمد بی غایت نثار کبریا سپاس والا اساس مالک الملکی سزاست که صدای ملکوتش قل اللهم مالک است. انجام: به فراغ بال دعای دولت گفته مرفه حال و آسوده احوال باشند اللهم استجب تم. [دنا 419/7؛ ادب فارسی: 532/1؛ فهرستواره منزوی 1027/2-1028؛ مشترک پاکستان: 561/10]