طلسم شاهی

● طلسم شاهی / علوم غریبه / فارسی telesm-e šāhī علوی موسوی، مصطفی بن اسماعیل، ق 12 قمری ‘alavī mūsavī, mostafā ebn-e esmā‘īl (- 18c) اهدا به: محمد شاه قاجار تاریخ تألیف: 1157ق نویسنده می گوید: روزی در مجلس شاه از آیه «فلا اقسم بمواقع النجوم» سخن رفت و شاه از معنی این آیه استفسار کرد من لازم دیدم که «ارجوزه ... سید عبدالله بن سید نورالدین بن سید نعمة الله جزایری را که به سال 1057ق به استدعا و خواهش صالح سلطان» نامی سروده شده و «از کتب معتبره حکماء و علما جمع و تألیف فرموده و مشتمل بر مقدمات و مطالب نفیسه و نتایج جسیمه بود» به حضرت برم چه «این قدر این تألیف لطیف از صلاحیت صالح سلف برتر و لیاقت این در یتیم به بارگاه عالم پناه شهنشاهی الیق و بهتر بود و نیز استحقاق وراثت مبیح و مجوز تصرف بود ... به طلسم شاهی موسوم و اهداء پیشگاه اقدس نمود ... و قبل از شروع در مقصود و اقدام در مطلب اولی و انسب و احوط و الیق چنین نموده که شروع در تقدیم مقدمه نموده مشتمل بر فصول چندگانه که در برداشته باشد به بیان معنی طلسم و سیمیا و بیان موضوع طلسم و سیمیا و شرافت و نیکویی و لطافت و پاکیزگی و حسن خواص هر یک از طلسم و سیمیا ...». نویسنده پس از تعریف طلسم و انواع و اقسام آن و نیز بیان تعریف سیمیا و کیفیت آن در اصل کتاب که مباحث سیمیاست وارد می‌شود و در حقیقت یک دوره علم نجوم و جغرافی قدیم می‌گوید که البته در بین آنها عقاید خرافی علمای هند درباره سعد و نحس ستارگان و پایه‌های طلسم‌ها نیز دیده می‌شود. بحث درباره سیمیا تقریباً حاوی همه کتاب می‌باشد و ترتیب رساله سیمیا در سه مقصد است بدین قرار: 1. بیان قوا و طبایع علویه؛ 2. بیان فواء و طبایع سفلیه؛ 3. بیان کیفیت مزاج این قوا و طبایع با یکدیگر و آثار غریبه که بر آن مترتب می‌گردد. البته این مقاصد باز به فصولی چند تقسیم می‌شوند. (عبدالله انوار) آغاز نسخه و فهرست مقصدها و سال تألیف برابر است با «طلسم سلطانی» عبدالله بن نورالدین جزایری. آغاز: بسمله، گشایش طلسم سخن بنام قادری است ذوالمنن تعالی شأنه که ستایش ذات و محامد صفاتش. [دنا 369/7؛ فهرستواره منزوی 2995/4]