ارشاد السالکین

● ارشاد السالکین / عرفان و تصوف / فارسی eršād-os sālekīn حسینی، اعظم بن محمد، ق 12 hoseynī, a‘zam ebn-e mohammad ( - 12c) رساله‌ای برگرفته از «معدن الاسرار» خود او، در 1 «مقدمه» و چهار «باب» و «خاتمه»: مقدمه در بیان دستورالعمل ذاکرین و مرشدین و آداب ارادت و مریدین راه حق؛ باب 1. بیان نکات عقیده شریعت به قواعد سلوک ذکر لسانی یا رسیدن منزل ناسوت؛ 2. بیان عقیده طریقت مع سلوک ذکر قلبی تا رسیدن منزل ملکوت به صفای مصقله ذکر قلبی و سنگ فسان ریاضت؛ 3. بیان نکات عقیده حقیقت مع سلوک ذکر روحی تا رسیدن منزل جبروت به تجلیه روح؛ 4. بیان سلوک ذکر سیری و عقیده معرفت به قانونی که عارفان روح را در روح اسرار رب سبوح به انکشاف تام کشف گردد؛ خاتمه در بیان مراتب تنزلات ظهور علمی و خارجی و رقم دوایر محسوس مراتب تنزلات معقول و محسوس به تمثیل به مضمون نو و صورت جدید. در دیباچه آمده است: «و این رساله را مسمی به ارشاد السالکین کرده از آنکه بطور ارشاد سالکان ترتیب یافته: ارشاد السالکین شد نام آن را ×× کسی فهمد که بازد جسم و جان را / خدا را چون تویی خود گشته یابی ×× شوی اعظم نه بینی این و آن را». و تاریخ آن را چنین منظوم ساخته است: «بحمدالله که شد ختم این رساله ×× بر آیین رسول آن شاه خاتم / ز روی دانشم از بهر سالش ×× ندا آمد سلوک دین اعظم». در فهرست ایوانف (340: 2 س 476) از رساله دیگری به همین نام از مؤلف دیگر و در همین موضوع یاد کرده است.