طالع نامه نجومی

● طالع نامه نجومی / طالع‌بینی / فارسی tāle‘ nāme-ye nojūmī خوئی، محمد صادق بن علی یار، ق13 قمری xū’ī, mohammad sādeq ebn-e ‘alī yār (- 19c) روزگار مؤلف از فصل سوم کتاب به دست می‌آید: «در روز یک‌شنبه بیستم جمادی الثانی ... در سنه 1240 سئوال از طالع خود نمود ...». مؤلف در دیباچه نام خود و عنوان رساله را آورده و از کار دیگر خود به نام طالع‌نامه رملی که پیش از این اثر نوشته است، یاد می‌کند. در چهارده «فصل»: 1. هرگاه سؤال کنند از گرانی و ارزانی؛ 2. در بیان تعیین طالع وقت؛ 3. چون در کتب نجومی از طالع خود سؤال کنند؛ 4. هرگاه اسطرلاب حاضر نباشد و سؤال شود؛ 5. در بیان قوت و ضعف و مقدار آنها؛ 6. عمده که دانستن آن در احکام لازم باشد؛ ... 12. تتمه پاره‌ای از سهم‌ها؛ 13. قوای کواکب در بروج؛ 14. منازل قمر. آغاز: بسمله. حمدی به عدد ثوابت ستارگان و ثنایی به مدد سیارگان آسمان ... اما بعد، چنین گوید محمد صادق بن علی‌یار خویی ... [دنا 278/7؛ فهرستواره منزوی 2993/4]