طاقدیس

● طاقدیس / شعر - فارسی tāqdīs نراقی، احمد بن محمد مهدی، 1185؟ - 1245 ؟ قمری narāqī, ahmad ebn-e mohammad mahdī (1772 - 1830) مثنوی است عرفانی در برابر «مثنوی معنوی» در چهار «صفه» که دو صفه آن را در حدود ده هزار و پانصد بیت سروده و درگذشته است و سپس فرزند او محمدجواد شفایی صفه سوم آن را سروده و صفه چهارم نظم نشده است. در این مثنوی امثال و حکم و پند و اندرزهایی بازگو شده و به مناسبت، داستان‌های تاریخی دینی می‌آورد و جا به جا مناجات‌هایی با قاضی الحاجات دیده می‌شود. آغاز: ای رفیقان بشنوید این داستان ×× بشنوید این داستان از راستان / پادشاهی بود در ملک جهان ×× مالک ملک جهان و ملک جان انجام: آن یکی گفتا که پیغمبر رسید ×× گفت آن یک شیر حق حیدر رسید / ای امیران بنگرید این شاه کیست ×× شاه چبود آیت الله کیست. قد تمت الکتاب. چاپ: تهران، سنگی، 1271، وزیری [الذریعة 612/9 و 134/15 و 90/19 و 238؛ نسخه‌های منزوی 2993/4؛ دنا 269/7 - 270 (17 نسخه)؛ مشار 1337]