ضياء الأنوار

● ضياء الأنوار / کلام و اعتقادات، بهائیت / فارسی zīyā'-ol anvār میرزاده، محسن بن احمد، ق14 قمری mīrzāde ،mohsen ebn-e ahmad (- 20c) چون فرقه بابیه رخنه در عقاید مردم نموده و آنان را به فساد کشانده بودند مؤلف به درخواست بعضی از برادران دینی این رساله را در رد آنان نگاشته و بنیان آن را بر یک «مقدمه» و نه «مقاله» و «خاتمه» قرار داده است: مقدمه: در بیان بعضی از کلمات متفرقه و سودمند؛ مقاله 1. بیان اصل و نسب و مسقط الرأس میرزا علی محمد باب؛ 2. قتل میرزا علی محمد باب در شهر تبریز؛ 3. فتنه و فساد مریدان میرزا علی محمد باب در شهرهای ایران؛ 4. احوال ملا حسین بشرویه و فتنه او در ایران؛ 5. فتنه ملا محمد علی زنجانی و کشته شدن او؛ 6. بیان احوال میرزا حسینعلی بهاء و ابداع و اختراع او در دین مبین خدا؛ 7. عدم جواز تفسیر به رأی؛ 8 بیان احوالی که نسبت به حسینعلی بهاء و فرزندش عباس دارد و اقوالی که مناسب بر ایشان است؛ 9. بیان حجت امام ثانی عشر و آثار خروج آن جناب؛ خاتمه: مجملی از اقوال سودمند تابعین و ضالین مبتدعان و وصیت بر آمران و حاکمان. آغاز: إن هذا القران يهدى للتى هى اقوم ... و صلوات زاکیات بر روان پاک آن پیغمبر پاک ذات و دوازده اولیای پاکیزه صفات و اوصیای عالی درجات آن جناب باد. انجام: در این اوراق نگار نمودیم و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته. [نسخه‌های منزوی 970/2؛ دنا 258/7؛ فهرستواره منزوی 411/9]