الصيد و القنص

● الصيد و القنص / متفرقه / عربی aṣ-ṣayd wa-l qanṣ بدرالدین تنوخی، ق4 قمری badr-od-dīn-e tanūxī (- 10c) در فن صید و شکار؛ مشتمل بر شانزده «باب»: 1. باب تمرين الخيل بالطراد؛ 2. باب فضل لحم الصيد و طيب مضغته؛ 3. باب ما احله الله عز و جل من صيد البر و البرح و اجازه الكتاب و السنة؛ 4. باب الاحوال و الاماكن التى يحل و يحرم فيها الصيد و الجزافیما يقتله المحرم من النعم و الطير؛ 5. الاماكن التي حظر الصيد فيها و نهى عن قتله و تنفيره فى حدودها؛ 6. المختار من اقاويل اهل العلم فى صيد المحرم و الحلال في الحرم؛ 7. اثارة الصيد و استحقاقه بها او بغيرها؛ 8. باب المكائد التي تتوصل بها الى الصيد و الآلات المتخذة لذلك؛ 9. باب الجوارح و هی اربعة انواع؛ 10. باب ما يدل على مرض الجارح مما تبرز من فضول جسده؛ 11. باب رمی اصناف الوحش بالنشاب و النبل؛ 12. باب امتحان الملک و الرئيس نفسه فی الصيد بهذا الضاری و مباشرته؛ 13. باب صيد البحر؛ 14. باب اوقات الصيد؛ 15. باب الصيد با الجلاهق؛ 16. باب الطير. در جایی که اشتیاق معتضد بالله خلیفه عباسی را برای جنگ و شکار نقل کرده می‌گوید: «اخبرنی عنه ابواحمد یحیی بن علی ندیمه قال کان یقول کثیرا لما بنی الثریا اتعلم ان بناء من ابنية الخلفاء يشبه هذا البناء او يعادله فی محل موقع اما ترانی قاعداً علی سریری یعرض علی وزیری»، معلوم می‌شود مؤلف از فضلای زمان المعتضد بالله شانزدهمین خلیفه آل عباس است که در 279ق درگذشت، در دو صفحه بعد آگاه می‌شویم که صاحب کتاب معاصر ابوبکر محمد بن یحیی صولی شطرنجی ادیب مشهور بوده و صولی در 335 یا 336ق وفات یافته، در اول باب چهارم این جمله به نظر می‌رسد: «و کل ما اذکره من ذلک سماعی من ابراهیم بن جابر بحلب باسقاط الاسناد سنة اربع و ثلثمائة».