صید نامه

● صید نامه = صیدیه = شکارنامه / فقه / فارسی seyd-nāme = seydīye = šekār-nāme حفید تفتازانی، احمد بن یحیی، - 916؟ قمری hafīd-e taftāzānī, aḥmad ebn-e yaḥyā (- 1511) اهدا به: بدیع الزمان بهادر در دوازده «فصل» و یک «خاتمه»: 1. بیان دلایل بر جواز صید کردن؛ 2. شرایط صید کردن؛ 3. حلال است صید کردن به باز و مانند آن از مرغانی که به چنگال شکار می‌کنند...؛ 4. سگ و یوز و مانند آن وقتی معلم می‌گردد چنانچه کشته او حلال بود...؛ 5. مسایل تیز انداختن؛ 6. مسایل صید ماهی؛ 7. صید و شکاری ملک شخصی می‌شود به گرفتن او و گرفتن بر دو نوع است...؛ 8 بیان ذبح کردن و کشتن؛ 9. بیان آنچه حلال است و حرام از جانوران؛ 10. مذهب امام شافعی حرام است هر جانوری که به دندان خود شکار می‌کند و صید می‌گیرد...؛ 11. بقیه طعام و آب یعنی پس مانده هر چند جنب یا زن حایض باشد یا کافر باشد پاک است؛ 12. به مذهب امام شافعی بول و اوفکنده هر چهار پای و جنبنده و هر مرغی که باشد پلید است؛ خاتمه: در بیان نام‌ها و حکم‌ها و خاصیت‌های جانوران و غرایب حکایات که از ایشان نقل کرده‌اند به ترتیب حروف تهجی، در چندین باب (برای هر حیوانی با عنوان‌های «الحکم» و «خاصیت» توضیحاتی داده شده است). آغاز: بهترین طائر با فال مبارک بال که طیران کند در هوای ابتدای امر ذی بال حمد خداوندی که بکمال قدرت، اصناف چرنده و پرنده را در صحرای وجود، خلعت خلقت بخشید ... انجام: الحكمة: موی زیادتی که در پلک چشم پیدا شده ... طلا کنند موی زیادتی بر نیاید و چشم صلاح یابد و الله اعلم بالصواب و اليه المرجع والمآب. [نسخه‌های منزوی 420؛ نشریه 235/8، ناشناس؛ فهرستواره منزوی 3869/5؛ مشترک پاکستان 442/1 (15 نسخه)]