الصلوات و التحيات

● الصلوات و التحيات = دوازده امام / دعا / عربی aṣ-ṣalawāt wa-t taḥīyyāt = davāzdah emām علم الهدی، محمد بن محسن، 1039 - 1115 قمری ‘alam-ol-hodā, mohammad ebn-e mohsen (1630 - 1704) رساله‌ای در چگونگی صلوات فرستادن بر معصومین و لعن دشمنان اهل بیت، مؤلف آن را در یک «مقدمه» و چهار «مقصد» و یک «خاتمه»: المقدمة: دارای هشت «فصل»: 1) التقرب بولایتهم و النبری من اعدائهم صلوات الله علیهم، 2) فضل الصلوة و السلام علی محمد وآله صلوات الله علیهم، 3) التوصل بالصلوة علیهم فیطلب الآخرة و الاولی، 4) اتباع الصلوة علی محمد بالصلوة علی اهل بیته الاصفیاء، 5) فرض الصلوة علیهم صلوات الله علیهم و الحث علیها؛ 6) کیفیة الصلوة علیهم صلوات الله علیهم وکمیتها، 7) معنی الصلوة علیهم صلوات علیهم و علة تضاعف مثوباتها، 8) معنی السلام علی سید الانبیاء؛ مقصد 1. فی ما یدعی به فی التوسل بهم صلوات الله علیهم؛ مقصد 2. ما یدعی به فی الصلوة و السلام علیهم صلوات الله و الدعاء علی اعدائهم؛ مقصد 3. الصلوة علی الملائکة و الرسل المقربین و اتباعهم المصدقین و سائر عبادالله الصالحین ...؛ مقصد 4. فی ما یدعی علی صنمی قریش و اتباعهما. آن‌گونه که از مقدمه رساله بر می‌آید که مؤلف صلوات پدر خویش را آورده و دعاهایی که علیه دشمنان اهل بیت وارد شده، ضمیمه آنها نموده و مقصد چهارم را به دعاء علیه اعداء اهل بیت اختصاص داده، بخشی از عبارت مقدمه چنین است: «و انی اذکر طائفة مما يصلح لأن يدعى به على اعداء الله فی ذیل ما أورده من الصلوات على الاولياء و أخرى في مقصد عليحدة إن شاء الله». در منابع موجود به نام این رساله اشاره نشده است. علم الهدی، دارای چندین صلواتیه منظوم و منثور است همچون، حلية الاهتداء، بهجة المهج، وسيلة القبول، عصمة الكرامة، سرور صدور الاولياء، و غیر آنها و نسخه‌های زیر منثور و بعضا منظوم از اوست و ظاهراً یکی نیستند.