صلاة الجمعة

● صلاة الجمعة / فقه / عربی ṣalāt-ul jum‘a مشرقی اصفهانی، محمد بن محمود، ق 11 قمری mašreqī esfahānī, mohammad ebn-e mahmūd (- 17c) رساله‌ای است استدلالی در مسأله «صلوة جمعه در عصر غیبت» و در آن از «رساله صلوة جمعه» تألیفی محقق کرکی زیاد نقل نموده است. رساله در دیباچه چنین توصیف شده: «هذه جملة تشتمل علی بیان حکم الجمعة فی زمان الغیبه سلکت فیها طریق الانصاف و جانبت فیها طریق التعنت و الاعتساف و جعلتها کالشرح لکلام بعض القایلین بالوجوب العینی فی زمان الغیبة» این عبارت، مشعر است که مؤلف متمایل به وجوب عینی نماز جمعه در عصر غیبت بوده. لیک در خاتمه رساله آورده: «خاتمة یقول مؤلف هذه الرسالة هو انی بعد ما تممت الرسالة رجح فی عقلی القول بالوجوب التخییری». رساله مرتب است بر چهار «باب» و «خاتمه»: باب 1. فیقول و بالله التوفیق و قبل الخوض فی لجة الاستدلال لابد من تحریر محل النزاع و ما یتوقف هو علیه و ذلک فی اربعة فصول؛ 2. ذکر الدلیل المبین للامام فی صلوة الجمعة ذلک الدلیل واضح کالشمس فی رابعة النهار؛ 3. اعلم ان اصحابنا رضوان الله علیهم اجمعوا علی اشتراط الامام او من نصبه فی صلوة الجمعة؛ 4. استدل القایلون بالوجوب العینی بالایة و الروایات؛ خاتمه یقول مؤلف هذه الرسالة هو انی بعد ما تممت هذه الرسالة رجح فی عقلی القول بالوجوب التخییری و ذلک انی وجدت هذا القول مذهبا لجمهور الاصحاب. آغاز: الحمدلله الذی فضل یوم الجمعة علی سایر الایام