صفوة الصفاء

● صفوة الصفاء = المواهب السنية في مناقب الصفوية = الانباء في ذكر كرامات الاقطاب و الاولياء / تاریخ / فارسی sefvat-os safā’ = al-mavāheb-os sanīye fī manāqeb-es safavīyya = al-anbā’ fī zekr-e kerāmāt-el aqtāb va-l owlīyā’ جرجانی، ابوالفتح بن مخدوم، - 976؟ قمری jorjānī, ab-ol-fath ebn-e maxdūm (- 1569) همان کتاب صفوة الصفاء توکلی ابن اسماعیل اردبیلی مشهور به ابن بزاز است که جرجانی در آن دست برده و رنگ شیعی به آن داده است. هست ابوالفتح در دیباچه می‌گوید: «بنده ... ابوالفتح را مأمور گردانیدند که کتاب مذکور (کتاب مقالات و کشف کرامات مشایخ عظام صفوی که از مخالفان که مرید آنها بوده ترتیب داده است) را تصحیح نماید و حق و باطل و غث و ثمین آن از هم جدا سازد»؛ و در دیباچه می‌گوید: «مشایخ صفویه تقیه می‌کرده و نسب خود را ابراز نمی‌کردند». این کتاب گزیده‌ای است از کتاب ابن بزاز و در پایان داستان‌هایی از سرگذشت فرزندان شیخ صفی از پادشاهان صفوی که پس از ابن بزاز بوده‌اند آمده است. آغاز: بسمله، و به اعتمادی و ثقتی شریفترین ذکری که مسبحان خطایر ملکوت بان تسبیح و تقدیس نمایند [دنا 149/7؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی 100/6؛ احياء الداثر من القرن العاشر 176؛ روضات الجنات 180/1؛ دائرة المعارف تشیع 514/2؛ ریحانة الادب 220/3؛ ریاض العلماء 486/5؛ الذریعة 49/15، 239/23و240؛ کشف الظنون 1079/2؛ نسخه‌های منزوی 1270/2-1271؛ فهرست کتابهای چاپی فارسی 3399/3؛ صفوة الصفا، چاپ 1373شمسی]